Let op: onderstaand bericht kan als schokkend worden ervaren. Personen met een vakantiedip, gebroken hart, zomerallergie, writers’ block, waterijsjesfobie, permanente zeeziekte of anderszinds levensbedreigende aandoening doen er dan ook verstandig aan deze te lezen op een rustig moment, in een kalme omgeving en met hulp op roepafstand. Ongelukken naar aanleiding van de mededeling zijn op eigen risico.

Nog maar twee dagen geleden ben ik teruggekomen van vakantie. Zweden was in xe9xe9n woord fantastisch en daar laat ik het nu ook bij. Ik heb namelijk belangrijk nieuws, maar zo’n vermoeden had je waarschijnlijk al.
Gistermiddag had ik dan eindelijk de ingeving waar ik al maanden sluimerend op wachtte: VIK kwam in me op en dat idee ging ik meteen uitwerken.
Resultaat: http://vik.web-log.nl !
Ja, want dat werd wel eens tijd. Natuurlijk had ik al diverse pogingen gedaan tot het verzinnen van een nieuwe naam en identiteit voor een web-log, maar ‘het gevoel’ was er niet. Nu echter, heb ik het gevoel dat het goed is om xizy xizy te laten en haar niet verder te beschrijven. Stoppen op een hoogtepunt lijkt me beter, dan doorgaan tot er uiteindelijk een slap einde moet worden gebreid aan een veel te langdradig geworden verhaal.

Met pijn in mijn hart (haha) neem ik dus afstand van het dump-hoekje waarop ik de afgelopen anderhalf jaar mijn liefde, teleurstelling, verwachting, spontaniteit, nieuwsgierigheid en creativiteit van me af heb geschreven en geknutseld.

[speech]Lieve lezers, allemaal hardstikke bedankt voor het trouw volgen van xizy (sommigen zelfs sinds het begin van asmyd!). Hopelijk verhuizen jullie gezellig met me mee en bouwen we een nieuw feestje op vik. Nogmaals: dank jullie wel. Ik houd van jullie.[/speech]

And I promise you, you’ll see the sun again.

Over een kleine twintig minuutjes stap ik in de auto richting Zweden; zo rond de zevenentwintigste rijd ik Nederland weer binnen. Dan ben ik zeventien. Enjoy the rest of July, people! Ik ga jullie missen.

Regelmatig loop ik een stukje door het bos. Dat kan allerlei redenen hebben: soms ga ik wanneer ik me niet meer kan concentreren op mijn huiswerk en mijn zinnen wil verzetten, of als ik me simpelweg niet fit voel. Daarnaast sta ik soms x92s morgens vroeg voor dag en dauw op om de wakende wereld waar te nemen. Op zulke momenten kom ik helemaal tot rust.
Echter, de grootste motivatie om mijn sportschoenen weer uit de kast te halen put ik uit eerdere ervaringen: ik wxe9xe9t dat ik me beter ga voelen van een rondje rennen. En hoe vaker ik loop, hoe meer vertrouwen ik krijg in dat gevoel en in mezelf.
Aan de andere kant: denken dat ik het niet kan, dat ik die vijf kilometer vandaag niet zal redden, is funest voor mijn doorzettingsvermogen. Zodra ik deze gekmakende gedachtes de vrije loop laat, daalt mijn gevoel voor eigenwaarde met rasse schreden en ondanks dat ik er lichamelijk absoluut toe in staat zou zijn, maakt negatieve mentaliteit dat ik nauwelijks nog meters verder kom x96 het plezier in lopen is dan in elk geval ver te zoeken. Het is dus erg belangrijk dat ik blijf vertrouwen op en in mezelf. En geldt dat niet feitelijk voor alles wat we doen?

Algemeen gezegd: handelingen waarvan ik bij voorbaat het gevoel heb dat ze x91toch wel gaan mislukkenx92, kosten me tien keer meer moeite. Heb ik daarentegen een x91eitje-gevoelx92 en ben ik ervan overtuigd dat ik de taak moeiteloos zal kunnen volbrengen, dan gxe1xe1t het me ook niet al te moeilijk af. Beide zijn gebaseerd op eerdere ervaringen (tien keer eerder vijf kilometer hebben gelopen maakt het vertrouwen dat het de elfde keer weer lukt groter), of op inschatting (na een lange luiervakantie heb ik zo mx92n twijfels over mijn loopkwaliteiten).
Vandaag de dag wordt het begrip zelfvertrouwen vaak in verband gebracht met uiterlijk x96 althans, dat is hoe ik dat lange tijd heb gexefnterpreteerd. Wie tevreden is met hoe ze eruit ziet, zo wordt wel gesteld, zit goed in haar vel en heeft daarmee eindeloze mogelijkheden. Ze zal uitstralen dat ze zich goed voelt en trots is op haar voorkomen.
Toen ik tijdens een cooling-down-wandelingetje aan het bijkomen was van dat laatste rondje lopen afgelopen avond, besefte ik plotseling, dat het vele malen dieper gaat dan dat: het besef van puur vertrouwen in jezelf, dat is wat er waardevol is en wat je als persoon verder zal brengen.
Daarom is het belangrijk om zo dicht mogelijk bij jezelf te staan, en hoe leer je x91joux92 als persoon beter kennen door heel dicht bij haar te gaan staan? Zelfvertrouwen moet groeien en daartoe ben je gedwongen te experimenteren en je grenzen te verkennen zodra je zelfbewustzijn zich begint te ontwikkelen. Daarbij is het vereist soms een duik te nemen in het diepe onbekende; wellicht precies wat velen ervan weerhoudt te vertrouwenx85

Uiteindelijk haal je het beste uit jezelf als je beste maatjes bent met de sterke persoon in jou. Je bereikt dingen die je voorheen nooit voor mogelijk had gehouden, juist omdat je ze wxe9l voor mogelijk houdt. En dat is best handig, aangezien je de rest van je leven op de een of andere manier bij jezelf moet blijven. Dus vertrouw op haar! Want wat heb je te verliezen? Ik ben in elk geval morgen weer in het bos te vindenx85

Ik en mijn opgeruimde kamer zijn beste maatjes. We zien elkaar alleen niet zo vaak, er komt steeds allerlei rommel tussendoor, maar vandaag besloot ik dat het tijd was om haar weer te ontmoeten. Daartoe is maar xe9xe9n weg: opruimen dus!
Het duurde even, maar na zo’n vier uur in de weer met stofdoek, stofzuiger, sopje en plumeau blinkt mijn kamer dan ook als nooit tevoren. Zelfs de beruchte ik-tover-mijn-bureau-leeg-lades aan de onderkant van het tafelblad werden niet overgeslagen en ook de boekenkast was niet veilig. Resultaat: diverse vondsten waar menig archeoloog een moord voor zou doen *ahum*, onder andere het ‘pizza-test-schrift’ dat ik aan het begin van vwo-4 met Saskia maakte en een schoolovergangsrapport van klas drie.. vandaar die vier uur ook hoor, dat is het leuke van opruimen: je komt altijd dingen tegen waarvan je was vergeten dat je ze had. Good memories!

Tijdens het schoonmaken van de meest stoffige hoekjes (en de zo mogelijk nog stoffigere ruimtes onder mijn bed en slaapbank) kreeg ik ineens een idee: het keyboard dat mijn broertje niet meer gebruikt en dat daarom sinds enkele dagen te koop staat op Marktplaats, past eigenlijk best in mijn kamer! Een paar jaar geleden, toen we nog in ons oude huis woonden, stond het ding in de woonkamer en toen was ik er verslingerd aan, maar met de verhuizing kreeg Ingmar ‘m en ik zag het niet zo zitten om telkens in zijn stofnest rond te hangen..
Goed, zo gezegd, zo gedaan, en met de verschuiving van wat kastjes (achteraf gezien een veel betere indeling van de ruimte) staat het zilveren apparaat nu voor mijn raam. De meeste akkoorden ben ik helaas weer verleerd, maar met een beetje oefening hoop ik binnenkort wat leuks te kunnen spelen. And I love it!

Mijn geschiedenisproefwerk van aanstaande vrijdag leren in een naar bloemetjes ruikende kamer heb ik nog niet geprobeerd eerlijk gezegd, maar ik heb een sterk vermoeden dat het ten goede zal komen aan mijn concentratieniveau. Niet dat daar iets mis mee was, eigenlijk: hoewel ik allerlei leuke dingen onderneem doordeweeks (filmavondje hier, logeerpartijtje daar, uitgebreid dinertje tussendoor..) pakken de laatste schoolweken verrassend goed uit. Ik zit zelfs op schema, volgens mij voor het eerst in m’n leercarriere. De komende dagen moet ik nog gauw mijn Nederlandse boek uitlezen (en het leest best vermakelijk, dus zo erg is dat niet) en een eindverslagje voor Loopbaanorientatiebegeleiding in elkaar flansen (in het kader van ‘welke-stappen-heb-je-dit-jaar-ondernomen-om-je-te-richten-op-je-toekomst-en-weet-je-al-waar-je-over-dertig-jaar-gaat-werken’), en dan is het AF!!
Hoewel, op de toetsweek na dan.. en die wordt nog best pittig, met zes schoolexamens van elk een half jaar lesstof. Gek genoeg maak ik me weinig zorgen: het is nog nooit fout gegaan, dus ook dit keer sla ik me er vast weer doorheen!

PS: gauw nog even een foto van de door mij gemaakte vaderdag-ontbijttafel: aanschouw het resultaat van nogmaals vier uurtjes werk, ditmaal in de keuken. Het kost even de tijd maar, zo zei mijn moeder al, dan heb je ook wat: zelfgebakken ‘Frans boerenbrood’, chocoladebrioches xe9n kaneel-gemberbrood met sinaasappelmarmelade, sojasmoothie met mango en limoen, versgeplukte aarbeien en frambozen (nou ja, dat had mijn moeder gisteravond gedaan), diverse crackers, beschuitjes en een pot warme thee. Iedereen zat te smullen, en daar doe je het ten slotte voor, toch? (al was het stiekem toch ook gewoon heel erg lekker gelukt allemaal)

Het begon zondag: toen keken we samen een documentaire voor filosofie – het bijbehorende verslag bleef achterwege.

maandag aten we mega-vruchtensorbetijs in het zonnetje bij De Zeven Zonden,
dinsdag keken we V voor Vendetta onder de warme dekens,
woensdagavond wachtte je me op na mijn werk,
donderdag aten we kaasfondue en deden we Goede Tijden na bij mij thuis,
en het weekend moest ik je missen…

Gisteren deden de eerste geruchten op school de ronde en tijdens het gesprek van vannacht leerden we elkaar een beetje beter kennen. It’s like I love you!

Het witte vlak op xizy gaf aan dat er weer gelogd moest worden! Ik kan zorgen dat de laatste log altijd blijft staan, maar op deze manier motiveer ik mezelf tot vernieuwing, geloof ik.

Vernieuwing, ja. Misschien wil ik het allemaal te graag: het is soms zo lastig om de dingen los te laten, de controle te laten varen en de dag gewoon over me heen te laten komen. Ze sluipen er steeds weer in: de strikte regeltjes, het mezelf voor de gek houden, de controle over wat ik doe en laat. Gelukkiger maakt het me niet – waarom lijk ik dan steeds weer te vallen voor die kuil? De sleur van de dag, de automatische piloot krijgt me telkens weer te pakken.

Reflection heb ik dan wellicht nodig en de goede manier daarvoor is sporten. Even mijn lijf lekker wakker schudden, en dat is dan ook wat ik vanmorgen heb gedaan. Hello world, here I am: gewoon Suus en geen voorwaarden. Dat is vrijheid – soms raak ik gevangen in mijn gedachten, het is liefde die mij bevrijdt.

Dus!
De afgelopen week is gedeeltelijk in een waas aan me voorbij gegaan, maar gisteren was een leuke dag. Ik werd om precies zeven uur wakker en de zon scheen, iets waar ik al de hele week op had gewacht, gesmeekt en gehoopt: eindelijk kon ik weer ontwaken met een rondje lopen door het bos. De dauw liet de graspluimen glinsteren en de vogels deelden hun dromen. Uitkijkend over het veld vormde zich een halfdichte mist, doorbroken door de zonnestralen. En ik kwam er tot rust.
Van tien tot vijf heb ik gewerkt bij de AH, de tijd ging precies snel genoeg en het was gezellig. Het kleine-meisjes-gevoel dat me soms verlegen en onzeker maakt had ik achtergelaten in het bos, zo leek het wel: hee, ik word over twee maanden zeventien, over enkele weken zit ik theoretisch gezien in mijn eindexamenjaar en vlak voordat ik naar Zweden ga is het examenfeest van Bas. Party on!

En wederom was er een weekend voorbij. Het is al bijna juni: wat gaat de tijd snel! Het voelt net alsof het gisteravond was dat ik in de besneeuwde voortuin van mijn grootouders in Amerika stond, genietend van de dwarrelende vlokjes en de kerstverlichting overal. Alsof ik vanmorgen nog in het grasveldje lag te picknicken met Eline en Inge, pannenkoeken met aardbeien en biscuitjes binnen handbereik.

Langzaam leer ik te genieten bij de dag. Vanmorgen werd ik om 7.45u wakker van mijn wekker – op zondagochtend ja! – want ik wilde optimaal genieten van deze vrije dag en haar niet verslapen. Na een heerlijk met zorg samengesteld ontbijt (allbran + appel-geschild-en-in-stukjes + walnoten + amandelen + lijnzaad + rozijnen + yoghurt in een kom, yumm) pakte ik rustig mijn spullen bij elkaar voor een uurtje zweten in de sportschool. Het was heerlijk fris buiten, en toch niet koud, dus mijn jas ging al gauw op de bagagedrager.
Toen ik een klein uurtje later weer buiten stond, had het weer geregend, en spontaan besloot ik niet de gebruikelijke weg naar huis te fietsen (door de woonwijken, langs de stoplichten en de autoweg) maar een ommetje te maken langs de heide, het bos en het dorpje. Ik houd van de frisse geur van bladeren en mosgrond als het net geregend heeft.

Je zal het wellicht een beetje zat worden, al dat gezever van me over hoe-geweldig-alles-wel-niet-is. Ik lijk wel verliefd… I’m not, though, I’m afraid. Of misschien ben ik gewoon verliefd op het leven, op alle dingen die me dierbaar zijn: mijn geweldige vrienden, die zulke fantastische berichtjes hebben achtergelaten op de ‘wake-up call’-log bijvoorbeeld! Lieverds, ik wil jullie bij deze nog eventjes allemaal enorm bedanken voor de stukjes die jullie daar hebben neergezet. Het maakt me dat ik straal. 

Steeds vaker wordt de vraag ‘wat ik wil gaan doen na mijn eindexamen’ me gesteld. Regelmatig heb ik de laatste tijd serieuze gesprekken over dat onderwerp, om de eenvoudige reden dat veel van mijn vrienden midden in hun examens zitten en dus al gauw het vertrouwde middelbareschoolleventje gedag gaan zeggen. Natuurlijk was dat ook vorig jaar, en zelfs twee jaar geleden al het geval, maar toen voelde het voor mijzelf allemaal nog zo ver weg..
Zo langzaamaan komt het einde van ook mijn schoolcarriere in zicht, en wat klinkt het eng, om dat zo zwart op wit te zien staan! Goed, ik moet me eerst nog door een eindexamenjaar heen ploeteren, maar stiekem heb ik er al wel alle vertrouwen in dat dat me gaat lukken.

Maar wat daarna?
Al jaren (nou ja, sinds de brugklas of zo) heb ik hetzelfde antwoord op die vraag: ‘ik ga een jaar naar Amerika!’ En eigenlijk is dat nog steeds mijn plan, een plan dat zich langzaam ontwikkelt van een ver-van-mijn-bed-droom tot een real adventure.
Dus zo kwam het, dat ik en mijn ouders donderdagavond aan tafel zaten met z’n drieetjes. Een witte multomap lag voor ons: ‘Suus naar de VS’, stond er op het schutblad, gevolgd door een ware papiermassa aan formulieren, regelementen en informatiebrochures. Het gaat nu echt beginnen.. en de kriebels beginnen dan ook wel te komen: zal het uiteindelijk lukken? Op dit moment lijkt het eindeloos veel geregel, voornamelijk omdat ik niet ga via een organisatie die alles regelt – het idee is namelijk dat ik bij mijn grootouders in Syracuse (NY) ga wonen, en daar deels ga studeren (waarschijnlijk parttime college), deels werken, en verder gewoon genieten van het leven daar.
Vanaf nu dus elke week een avonduurtje ‘VS’, inclusief huiswerk.
Beware, States, I think that I’m on my way!

‘Ik leef in verhalen en dromen. Mijn leven is xe9xe9n groot droomverhaal.’

Ja, wie was dat meisje ook alweer? Die veertienjarige Suus, die deze uitspraak terloops deed – en schreef op een aantekeningenblaadje in haar dagboek van toen? Wanneer begon ik te vergeten de dagen te tellen door ze te beschrijven, wat was die vervloekte dag waarop ik mijn pen liet vallen, waarom liet ik mezelf afdalen?
Who cares, the girl is back. Niet meer left-alone ‘behind’, maar in front of you (sorry Femke, jouw uitspraak). En ik houd van haar, geloof ik. Ja, ik vind haar leuk, al is ze nog een beetje springerig en vergeet ik soms op haar te letten, en dat zijn de momenten dat ik niet meer weet wie ik ben, maar heeft iedereen die niet zo nu en dan?

Dus heb ik een vraag voor jullie, geinspireerd als ik ben door de mindmaps waarmee ik tegenwoordig mijn geschiedenisproefwerken leer. Waar denken jullie aan als je ‘Suus’ voor je ziet? Wat maakt mij mij? En, om niet puur egoistisch te blijven vraag ik ook: wat maakt jou jou?

(en nu had ik hier voor alle loved ones een stukje getypt, maar dat is bij nader inzien misschien toch wat te persoonlijk om te posten – dus voor de geinteresseerden: stuur maar een mailtje of zo!).

Ik zie, ik zie wat jij nu ziet en het is.. felblauw! Yes, ik vond het wel weer tijd voor een nieuw kleurtje. Het wordt immers nu echt zomer, dus dat flauwige babyblauwe behangetje van me was aan vervanging toe. En oh, wat heb ik die felle kleurtjes gemist. Want blauw en groen, asmyd-blauwgroen, that’s how it used to be, en dat was ik zowaar vergeten, tot ik gisteravond toevallig een stoffig dvd’tje met bestanden van mijn oude pc opende. Daar vond ik dit en dit, en ook nog dit en dit, en toen begon het wel te kriebelen!
Suuskleurtjes dus. Toen we anderhalf jaar geleden naar Riel verhuisden, overwoog ik nog even mijn kamer in asmyd-blauwgroen te verven – al ben ik achteraf toch blij met de donkerpaarse kleur die ik uiteindelijk heb gekozen…

Verder zijn mijn gebeden verhoord: na enkele frisse dagen fietste ik vandaag weer zonder jas naar de stad. Tussen de middag hebben Eline en ik overheerlijke pannenkoeken gebakken en die in het zonnetje opgegeten. Daarna was het de bedoeling dat ik aan mijn Nederlands leesverslag ging werken, en aangezien ik over twintig minuutjes beneden wordt verwacht voor de family-spelletjesavond, lijkt het me verstandig als ik Paintshop en internet nu afsluit, en Word ga opstarten…

Liefs!